نوشته های معمولی

دلم می خواد با دیوار حرف بزنم یه چیز هایی هست که باید بهش بگم

دیگه از دیوارم می ترسم

عفونت زرد پای یک قناری

بیش تر از اینکه دلم رو بسوزونه کاری با دلم کرده که دارم کل خاطرات صفراوی ام رو قی میکنم

خدایا بعضی ها چطور با تن فاسد یک کراکی کنار میان؟

دو شاخه مریم (که نمی دونم چرا هیچوقت دوسش نداشتم)

و چند شاخه نرگس سرما زده

می تونه غصه ها رو بده بر باد

زیر نور میچرخونمش چرخ چرخ چرخ

نور رو میشکنه و با هر چرخ یک رنگ جدید پخش میشه

رنک ابی ارامش و حضور...

دیشب نیمه های شب از شدت درد در قفسه سینه ام بیدار شدم

چنان تیری می کشید که برام جدید بود

صبح را هم با همین درد دارم می گذرونم

این روزها هر کسی ازم خواسگاری می کنه بهم التیماتم هم میده

به جای اینکه من زمان بدم....اونا میگن فکراتو بکن تا 1 ماه دیگه ...این یکی که 2 هفته ایی جواب می خواد

من موندم واقعا تو 2 هقته و 1 ماه چطور باید یک ادم رو شناخت

اصن مگه دنیا داره تموم می شه؟؟

چند روزه هنوز حرف از دهنم در نیومده جور می شه

همه چی................

خیلی عجیبه

درد داشت خیلی زیاد

گریه کردم خیلی زیاد

که بازگشت است به زنانگی خویش

ایستاده ام

یک اتفاق یا یک شکست یا یک حماقت یا هر چیز دیگه ایی

مردم ان زمان که از تو گذشتم به آسانی.......

مردم و این لاشه متعفن شده است...بیا و دفن ام کن

همیشه زمانی می رسه که وقتی پشت سرت رو نگاه کنی بگی این بدترین خطای زندگیم بود از این بدتر نمی شه

دنیا منتظره همین جمله است تا نشونت بده بدتر از اون هم هست

نام پدر را چه کنم؟

امشب.......

به ماندگاری هر چیزی شک کن

به جز یک زخم

راستی کی بود میگفت ادمها این روزها هم خواب هم می شن اما خواب همو نمی بینن؟

ب

فقط هم آغوشی می خوام ولی نمی تونم خودمم راضی نمیشم ;)

رفتم کارای اهدای جسدم رو هم به دانشگاه ایران انجام دادم دیگه هیچی به نامم نیست و پول های بانک هم در اوردم دلار خریدیم

تقصیر هیچکی نیست

نه خدا جون تقصیر تو نیست

م

ا